De Nacht van Oranje
"Met de bus naar Rotterdam Ahoy', daar staan 15 personen op je te wachten, een collega komt er ook aan, verzamel ze maar vast.
Dan kunnen jullie samen uit Rotterdam vertrekken.", was de opdracht van de centrale.
"Het is niet moeilijk ze te vinden", vertelde de collega die ze weg gebracht had, "ze zijn allemaal gekleed in het Oranje"
Bij het Ahoy' complex was het een compleet gekkenhuis.
Iedereen wilde naar huis. Het was ruim 3 uur in de nacht geweest, het openbaar vervoer sliep al.
Er was een enorm vervoersprobleem.
Wanneer ik tot stilstand kwam bij een verkeerslicht, werd meteen de deur opengerukt: "Ken je ons naar Den Haag..... Leiden..... Gorinchem.... Utrecht..... enzovoort brengen??"
Een volgende riep: 180,- naar Gorinchem.
Er was die nacht best wat te verdienen, maar ik was besteld door die 15 mensen in het oranje.
Ik kwam met veel moeite toch bij de uitgang van het Sportcomplex.
Het stond daar vol met mensen (vooral dames) in het ORANJE..... "Fijn geholpen door zo'n collega", dacht ik dan, maar hij kon niet weten dat er meer in het oranje gekleed op dat Oranjebal waren verschenen.
Het was een geluk dat de naam van de centrale op de wagen stond.
In de kortste keren hadden ze mij in de gaten gekregen.
Vijftien meiden helemaal in feeststemming slingerden de bus in.
"Kom allemaal maar binnen, dan zitten jullie droog en warm.
Er komt zo nog een wagen, dan kunnen er een aantal overstappen, want er zijn net niet genoeg zitplaatsen in deze bus."
Mijn collega kwam dichterbij en zag aan de bus waar hij moest zijn.
Ik reed naar de uitrit en liet er een aantal overstappen.
Meteen begonnen andere groepen te zeuren of ze mee konden richting Gorinchem.
Maar helaas voor hen, deze dames hadden geen zin op schoot te gaan zitten bij een stel wildvreemden.
Op weg naar de plaats van bestemming dacht ik: "Ze zijn collectief ingestapt, dus stappen ze ook wel weer op één punt uit." Fout... ze wilden allemaal naar huis gebracht worden. Dat werd een rondrit: Oost, zuid, centrum, west.
De centrale vond dat ik er lang over deed en ik verontschuldigde me dat ik aan een rondrit bezig was en een beetje was "verdwaald".
De mooiste dame had zich voor het laatst bewaard.
Met een vriendelijk "tot ziens en bedankt voor het thuisbrengen...", nam deze donkerharige schoonheid lachend afscheid.
Ik lachte ook, want ik wist nu waar ze woonde(!)