De Werkschuit
Bij een instelling waar zwakzinnigen werken en wonen was ook veel vervoer nodig.
Een fenomeen 's morgens om een uur of 8 - half 9 waren de mensen die in de stad wonen in een fasehuis of bij de ouders thuis.
Ze werden elke morgen rond die tijd opgehaald en bij deze instelling gebracht.
Daar werkten of verbleven ze.
De eerste keer dat ik ze mocht rijden, wist ik natuurlijk de adressen wel, maar waar ze te vinden en in welke volgorde was aan mij om uit te zoeken.
Er was er één bij die wat slimmer was dan de rest. "Als je hem als eerste ophaalt, dan weet hij de route wel.", kreeg ik als hint van een collega.
Dat leek me een goed idee! Inderdaad, er was goed te praten met deze knul.
Links en rechts wist hij wel, maar eigenlijk wees hij met zijn linker- of rechterhand "hierheen".
Eentje achterin had dat niet door en riep "links" en later weer "links".
Dat ging 2 keer goed, maar toen ging het niet meer op! Er was geen links.
Wat bleek nou. Hij roept altijd alleen maar "links".
Na een tijdje waren ze allemaal aanwezig en kon de reis naar de bestemming beginnen.
Het was net in de tijd dat de boeren regen verwachtten, want er was flink met de gierkar gereden.
Wat een lucht! Het leuke was, dat ze in de wagen ruzie kregen om wie er nou "een poepie had gelaten". We kwamen gelukkig op tijd aan en hun dag kon ook gaan beginnen. "Misschien tot vanmiddag" riep de slimste en ik kon me vrij melden. "Tijd voor een bakkie"